BIBBERSSS, het was zover! Vrijdag 21 november 2014. Ik, sjaarsmeisje die volkomen nuchter haar eerste dies mee ging maken, was er absoluut niet klaar voor. Veel te spannend, zo’n lustrumdies! Ik had werkelijk geen flauw idee wat ik kon verwachten, ondanks alle grote, trotse en soms ietwat beschamende verhalen.

CUM GRANO SANIS. Om er maar even een mooie zin in te gooien. Dit was niet alleen het thema van de dies, het was ook stiekem mijn motto geworden. Ik zou alles cum grano salis nemen. Dan kon het in ieder geval niet tegenvallen en hoefde ik me nergens druk om te maken, toch? Daarbij maar even vergetend dat ik geïnstalleerd zou worden onder het oog van ál die vreemde mensen. Al die reünisten. Al die externen. Al die afgevaardigden.

Maar eerst het optutten. Man, dat was al een feetje op zich! Hysterische meiden die schreeuwden om tijd. Fake krullen die gruwelijk mislukten en vlug bedolven werden onder een zee van speldjes en lak. Gegiechel van de dames. Gegrinnik van de mannen, die veel te vroeg arriveerden, of juist veel te laat (sorry date en jaargroepsgenootjes!). ‘Oh! Ah! Wauw!’ toen de dames in hun schitterende jurk de kamer binnentraden. En toen was het tijd. Stuk voor stuk PRACHTIGE VROUWEN en mannen; op naar de ALV-locatie!

dies_1Daar was het vooral veel te koud en veel te gezellig. Lekkere foto’s en poses doen op het bruggetje. Eenmaal binnen een gekakel van jewelste. Bewonderende blikken van de mannen, jaloerse blikken van de vrouwen. Alles gepaard met een eeuwige glimlach. De ALV begon en binnen no-time waren we dan echt geïnstalleerd. Schredend de zaal in, waar het bestuur ons dolblij opwachtte en welkom heette, onder het genot van een persoonlijk uitgekozen nummer door de Novitiaatscommissie, schitterend! Op mijn nummer na dan. Het Urker Mannenkoor, serious Mariët? Vergelijk dit vooral met ‘Spring maar achterop bij mij’ en ‘Let me take a selfie’. Ja, do you feel me? Gooood! Maar goed, zelfs dat kon de pret niet drukken, want: WE WAREN HEUSE PLANCIANEN!!

Vanaf toen kon het echte feestje beginnen. Met de boot door de grachten, over het IJ, naar de diner- en feestlocatie, prachtig. We zweetten wat af in die boot. Zo erg dat de ramen besloegen en we niets dan oog voor elkaar hadden. Dat was vast de bedoeling. Zo’n halfdonker intiem sfeertje, je kent het wel. Veel te snel waren we dan ook op de locatie. Lekker met z’n allen amicitia drinken! Nep dan, want ik zou nuchter blijven. En volgens mij heeft niemand dit doorgehad! Behalve dan de paar mensen die af en toe een beetje van mijn port in hun glaasje kregen. Ik heb ze niet horen klagen.

dies_2Het diner was, naar horen zeggen, meer dan oooit! Dat kan ik beamen. Los van de enkele gerechten zonder vlees, was er voor de vegetariërs onder ons bij íedere gang een veel te uitgebreid apart gerecht. Mijn geluk kon toen al niet meer op! Tijdens het diner veel te vaak opgestaan om te toasten (staan-zitten is niet gemakkelijk in een lange jurk), veel te slechte speeches en veel te goede tegenspeeches aangehoord, gelachen en gekletst, geroddeld en gezwetst.

dies_3En toen begon het feestje. Wat een gezelligheid! Dansen, dansen en nog eens dansen. En als de wijn tijdens de maaltijd niet genoeg was om lekker te gaan, werd dat tijdens het feestje ruimschoots gecompenseerd. Ja, ik heb genoten! Fantastisch hoe je beeld van mensen in één avond zo gigantisch wordt aangepast. Geen zorgen lieve mensen, we weten allemaal dat het een dies is en het er bij hoort. Ik houd nog steeds net zoveel van jullie!

Rond een uur of drie waren de beentjes en de oogjes moe, tijd om net voor die dreigende anticlimax te vertrekken dus! Taxi’s werden gebeld en we konden lekker naar huis. Slapen, slapen, slapen. En daarna uitbrakken met thee, croissantjes en chocoladepepernoten; nomnomnom. Plancius (en dan met name de Diescie), bedankt! HET WAS MOOI!