In de uren voordat de deuren opengingen was er al veel voorbereiding geweest. De ludicitia had haar uiterste best gedaan om van de tituskapel - normaal gesproken een product van aanbouw in de jaren '90 en daardoor van alle natuurlijke sfeer gespeend - een decor te maken waarin alle lieden zich prettig voelden. Het ensemble van kaarsen en een theateropstelling die zich zo nadrukkelijk concentreerde op podium van niet meer dan drie meter breed maakte de setting gereed. na een welkomstdrankje en de eerste sigaretten was het eindelijk tijd om de avond aan te vangen. Natuurlijk hadden de acts geruime tijd ervoor zich voorbereid op wat er die avond volgen zou.
Als eersten betraden het podium amica Van der Heide en amice Kamphuis. Met weergaloos pianospel en zang die precies de juiste tonen wist te bereiken brachten zij de plancianen in vervoering. Het was magisch en kreeg voor de eerste keer het publiek op de banken. Daarna bracht amice van der Schee zijn poetisch werk ten gehore. Keek iedereen diep in de ziel en sprak over stilte en eenzaamheid. Toen iedereen zijn ziel weer had onderzocht mochten de opties Appelman aan de slag met een duet, a capella. Fijngevoelig gezongen en geperfecteerd. Het publiek werd wild en was in ruste tegelijk. Een paradox die de mens nodig heeft om een dansende ster te baren. Aansluitend was het de beurt aan amice De Groot, amice Appelman en amice Arnold om met hun briljante grappen en grollen de zaal te verlossen van hun ernst. Zoals menigeen weet heeft plancius een groot overschot aan ernst en zo nu en dan dient de spanning enigszins gebroken te worden. Hier slaagden de amici in en bij enkele plancianen brak wonderwel het levenslicht weer door en er kwam twinkeling in hun ogen. Na dit subtiele vertier, waar menig komiek mee in verlegenheid zou worden gebracht, was het tijd voor een liedje. Amice Joosse pakte zijn gitaar en werd met zang begeleid door amica Galenkamp en ondergetekende. Met de juiste kampvuurstemming werd de zaal weer enigszins tot rust gebracht. Toen de zaal weer in ruste was, voerde amice Ter Veen junior middels zang en gitaarspel het publiek naar de donkere kant. Soms deed hij net alsof hij de tekst of toon kwijt was, wat zijn muziek des te confronterender maakte en de gebrokenheid van het leven aantoonde. Als laatste onderdeel brachten de amici Baas en Kluijfhout samen met ondergetekende een pubquiz in, die van de zaal het een en ander vroeg. In hun zoektocht naar een aanvulling van eem pubquizteam - u weet wel, dat team dat gedeeld derde werd in Maxwell - werden zij echter teleurgesteld. Het aantal vragen wat de amicae amicique goed hadden was zeer miniem, dit hadden de amici en ondergetekende zelf ongetwijfeld beter gedaan.
Toen brak de pauze aan. de diepte-interviews van amice Joosse en amice André waren niet van de lucht. Allerlei Plancianen werden aan een vragenvuur onderworpen en enkelen moesten met schaamrood op de mond bekennen dat zij het in hun hoofd hadden gehaald niet iets voor te bereiden voor de kleinkunstavond. Na de nodige acoholische versnaperingen en simpele geneugten des levens was het tijd voor de presentatie van de facgroep Toneel. Met zielperforerende monologen en de situering van de planciaanse eetgroep werden allerlei soorten plancianen op de korrel genomen. een waar stuk arthouse waar menig mens nog niet klaar mee zou zijn. Monologen in de vorm van vragen, kijk op de vereniging, uitdrukken van een mening uit het perspectief van een planciaan, het zat er allemaal in. Aan de ene kant blij en feest van herkenning, anderszijds een aanklacht.
daarna, na een ovationeel applaus werd de ludi bedankt voor hun goede zorgen en toen vertrokken de amicae amicique weer, de nacht in en naar de sociëteit. Tot het ochtendgloren...
