Op dit moment zijn er Plancianen in de regen aan het liften, op weg naar Heidelberg.
Sommige zitten misschien al in een auto, sommige staan nog in deze storm langs de weg. Het opspattende water, van alle auto's die hun negeren, in het gezicht. Dat is liften. Geaccepteerd worden en afgewezen worden.
De vraag is natuurlijk, wie gaat er winnen, wie is er het eerste op de locatie?
We zullen het snel horen!
Amica Kiewiet en amice Baas waren de eersten die aankwamen op de locatie. Hiermee zijn zij de winnaars van het Petrus Plancius liftweekend 2012. Binnen zes à zeven uur hadden zij de locatie bereikt.
Chapeau!
Zij trekt zich van de storm niets aan
Want de wisselkoers is hoger
Dan de golven bij slecht weer
Het zal misschien nog eeuwen duren
Voordat de rust is weergekeerd
Intimus Bos- Kronieken van een Dorp
In today's cult of the amateur, the monkeys are running the show
Intimus Keen
Eerst wilde ik dit stuk de titel 'Mevrouw de Assessor plast in broek van zenuwen' geven maar dat wil ik Amica van der Heide niet aan doen. Ik weet ook niet of het waar is, of ze haar broekpak heeft bevuild. Zenuwachtig was ze wel.
Toen ik de prachtige English Church kwam binnen gelopen en naast haar zitting nam was elke vraag over Fiscaat Kluijfhout haar één te veel. Zij wilde zo snel mogelijk door naar de installatie zodat zij, samen met haar bestuursgenoten, achter de beroemde bestuurstafel plaats konden nemen.
Helaas voor Amica van der Heide is een ALV geen ALV als er niet oneindig gerekt wordt, als alles belemmert wordt, zelfs een bestuurswissel. Want er was sprake van een wisselstoring maar uiteindelijk konden Amice de Groot en Bestuur Baas stuivertje wisselen. Bestuur de Groot kon hun eigen Risk gaan spelen en Bestuur Baas Hamertje tik.
Daar gaan we dan, een jaar lang Bestuur Baas. We kunnen ze een jaar lang prijzen, afzeiken en vergelijken.
De troonrede vond ik een goed begin maar daarmee is het halve werk nog zeker niet gedaan. Het nieuwe bestuur zal geen plaats nemen op het pluche, maar nachten lang vergaderen op inklapstoeltjes die je tien jaar eerder arbeidsongeschikt maken dan je had verwacht. Dat alles voor de leden
Bestuur Baas, de leden kunnen u maken en kunnen u breken, houd ze daarom te vriend en luister naar uw leden.
PS. Over honderd dagen schrijf ik een evaluatie van dit bestuur. Om een goed beeld te krijgen van wat de vereniging van dit bestuur vindt hoor ik graag uw meningen.
"Ten slotte werd de eekhoorn door een golf op een kust geworpen waar hij avonturen beleefde, zo veel en zo wonderbaarlijk dat hij er nog weken over vertelde toen hij kort daarna weer thuis was. Tot de mier en de egel, twee vrienden van hem, er genoeg van kregen en hem dat ook zeiden.
‘En óveral daar...’ probeerde de eekhoorn nog.
‘Genoeg!’ gilde de mier."
Toon Tellegen, Misschien wisten zij alles
Elke vier jaar wordt er een internationale TOKO georganiseerd door IFES. Dit jaar vond deze plaats in Gyor en reisden d'amicae Glas en Stal, amice de Snoo en ondergetekende af naar het verre Hongarije. Gyor is een middelgroot stadje even over de grens met Oostenrijk en ongeveer een uur van Budapest vandaan. Het stadje werd overspoeld door 2000 studenten uit, voornamelijk, Europa. Ook waren er tientallen studenten uit Azie, Noord en Zuid Amerika en Afrika aanwezig. Alle studenten sliepen verspreid over de stad in scholen en gymzalen.
De conferentie had als thema worship and idolatry. Elke dag stond er een hoofdstuk uit de bijbel centraal en van daaruit was de dag ingedeeld. Elke ochtend vroeg op, 7:30 begon het ontbijt, waarbij de Plancianen steevast een dik, Planciaans kwartier later arriveerden. De dag werd elke ochtend geopend door John Lennox, een briljant spreker, tijdens de bijeenkomst na het ontbijt. Hij diepte steeds het hoofdstuk uit en gaf ons vragen mee voor de dag. Deze vragen nam je mee naar je responsegroup. Ik zat bij de responsegroup arts. Hierbij ging je op een creatieve manier aan de slag met wat je gehoord/gelezen/gezien had. Amica Stal boetseerde en houtskoolde er lustig op los, terwijl amice de Snoo de ware Picasso in zich naar boven liet komen tijdens het 'schilderen' met koffiedik. Na de lunch was er vrije tijd. Samen met de andere Plancianen was ik te vinden in de Bridgeclub waar iedereen een vermogen aan koffie uitgaf (de koffie die op de conferentie te verkrijgen was, was werkelijk waar niet te drinken en leek het meeste op slootwater met een verdacht smaakje).
Op de eerste dag was er na de vrije tijd, tijd voor een stadswandeling. Samen met VGSL besloten wij ons eigen plan te trekken en zelf Gyor in te gaan. Gyor is een leuk stadje met een mooi centrum. Veel kerken en oude gebouwen, gezellige cafeetjes en dit allemaal aan een brede rivier. Wij sloten de wandeling af met kurtoscalacs, gebak uit Transsylvanie, en het lokale biertje Soproni. Na het diner was het tijd voor de dagafsluiter, hier werd de dag afgesloten door een goede mix van lezingen, bezinning, muziek, filmpjes, drama en worship. Daarna weer vrije tijd. Wij waren vaak te vinden in het Fun-without-frontiers-cafe of in de Bridgeclub. Daar was overigens heel amicaal Nederland te vinden, beregezellig en zo niet integraal :)
Op dag twee was er 's middags na de vrije tijd een seminar, en op dag drie en vier een track. Ik had gekozen voor de track 'relating to eastern religions'. Deze werd gegeven door Ellis Potter en dit deed hij geniaal. Op een grappige en boeiende manier legde hij de verschillen uit tussen het Christendom en andere religies, ging hij met ons in discussie en gaf hij ons nieuwe vraagstukken en gedachten mee. Het niveau van de sprekers op de conferentie was erg hoog! Het eten daarentegen weer drastisch laag...Op vrijdagavond was het zo bar en boos (melige soep en knudeln met chemische jam erin) dat die avond de enige kebabtent van Gyor overvol zat. Vraag amica Stal maar eens wat ze gegeten heeft bij het ontbijt op de laatste dag... :)
De sfeer op de conferentie was ongelofelijk! Iedereen was vriendelijk, geinteresseerd en enthousiast. Het werkt heel aanstekelijk zoiets. Ik heb veel mensen gesproken en gehoord over fantastische projecten! De start van IFES-Armenie, de moeite met het draaiende houden van IFES-Mexico, verzoening tussen Serven en Kroaten, contacten tussen moslims en christenen in onze eigen hoofdstad etc. Deze ervaringen nemen wij allemaal mee. Daarnaast hebben wij mooi studiemateriaal meegenomen, zijn de pastors weer helemaal into de heer en hebben wij een enorme berg enthousiasme meegekregen.
Tussen IFES-Armenie en Amsterdam zijn ook contacten opgedaan. De bedoeling is dat er binnenkort uitwisselingen tussen Amsterdam en Armenie gaan plaatsvinden. Deze zomer vertrekt een delegatie, waaronder ons aller amice Roorda en onze stafwerker Gerrit Benschop, naar Armenie om kennis te maken. Binnenkort wordt hier meer over bekend.
Als afsluiter nog een linkje met een filmpje die goed de sfeer weergeeft van hoe het was op de conferentie:
http://youtu.be/sSqi88oSm0o
Ben je benieuwd naar meer verhalen, spreek amica Glas, amica Stal, amice de Snoo of ondergetekende een keertje aan!
Ik denk dat elk lid wel met een glimlach op zijn gezicht heeft zitten luisteren naar Frits ter Kuile, de man die op geheel eigen wijze een lezing gaf. Misschien was deze lezing niet eentje die de lezingen van Plancius representeert, het was in ieder geval erg vermakelijk en interessant.
Eenmaal in de soos was het gezellig druk. De gebruikelijke taferelen, bier bestellen, soppen, proosten, waren weer aan de orde van de dag.
De leden vonden het onderhand wel tijd voor de 'Ik hou van Amsterdam-Quiz' maar niet voordat amice Bakker sr. aan de bel had gehangen.
De 'Ik hou van Amsterdam-Quiz' verliep misschien wat rommelig maar het publiek was fantastisch en deed actief mee. Ik wil niet zeggen dat de spanning om te snijden was maar iedereen keek uit naar uitslag. Tijdens de verschillende quizrondes werden er nog een aantal rondjes gegeven, de sfeer was compleet. Het winnende team had blijkbaar genoeg van de rondjes want zij probeerden hun overwinning in stilte te vieren, toch, mede door het geschreeuw van de leden, werd er nog aan de bel gehangen.
De Plancianen waren weer even uitgelaten en de avond verliep weer verder zoals van een soosavond verwacht wordt.
Denkt u nu misschien, wat jammer dat ik dit gemist heb, ik zou ook wel eens bij zo'n avond willen zijn. Dat kan! In Juni zal er weer een open avond plaats vinden. Voor meer informatie mail naar promocie@gsva.nl
Het begon met een lunch met hele lekkere broodjes. De opening van het Paco werd verzorgd door amica Van der Heide sr. en amice Kooistra. Amice Kooistra was blijkbaar nogal onder de indruk van al het amicale vrouwelijk schoon, want hij kon niet ophouden met de lof te zingen van alle dames om hem heen en vooral een zekere Utrechtse amica. Professor Kennedy, die met zijn charmante, Amerikaanse accent de machtsverhoudingen in Nederland treffend wist te omschrijven, gaf het startschot voor de lezingen van Paco 2012.
’s Avonds gaf Marin Terpstra een lezing over de symbolische orde van macht. Hij filosofeerde er lustig op los en raakte geregeld de draad kwijt, wat zijn publiek ook regelmatig overkwam. Toen was er (adem)pauze en daarna ruimte voor vragen.
Later op de avond werd er geborreld, gepubquizd en gechilld bij het kampvuur. Team Rokkostuumhuren.nl was de morele winnaar van de avond. Het kampvuur gaf gelegenheid voor een relaxte afsluiter van de eerste dag. Dit had ook kunnen gelden voor Plancius, dat was echter niet zo. ’s Nachts gebruikten Plancianen de matrassen voor andere doeleinden dan slapen. Er werd een mooie glijbaan gecreëerd in de hallen van het bezinningsoord.
Na de lunch begonnen de workshops. Onze eigen amica Hermán was ook van de partij en wel als workshopleidster. Zij gaf de workshop ‘Kunst mag alles?!, deze werd door veel Plancianen bijgewoond. Er waren workshops over: verboden boeken waarbij vertelt werd over de Katholieke index van verboden boeken, over lobby’en waarbij de workshopleider beweerde dat hij zelf nooit lobbyde, over ontaarde kunst en de macht van een dictatoriaal regime over kunst. Zeer interessant!
Na al die academiciteit was het tijd voor voetbal, waarbij Plancius keihard won en amice Roorda werd bewonderd door vrouwelijk Twente.
Na het diner werd er flink gedebatteerd in verschillende stijlen en over verschillende onderwerpen variërende van de Amerikaanse verkiezingen tot medische ethiek.
Als laatste was het feest waarbij Plancius los ging op de dansvloer op de liederen van DJVT (die overigens niet onverdienstelijk door een Kampense amice werden meegebruld). Amice De Wind stal de show als, enige, dansende dominee, Troe-la-la’de vrolijk mee en was niet weg te slaan bij Plancius. Hij overweegt een lidmaatschap bij Amsterdam.
En verder...kamer-13-dingen.
Einde!
Oh nee, toch niet...wat hebben we geleerd?
Dat bitches niet aan duders moeten komen en al helemaal niet bij Mens-erger-je-niet.
Dat amica Padding leerde dat je bepaalde zaken nooit face-forward moet benaderen.
Dat amica Kiewiet probeerde om de lege plekken in haar kamer te vullen met amici uit den lande. Dit werd echter snel verijdeld door amice Both wiens principes dit niet konden verkroppen.
Dat er een tweede Gers Pardoel rondliep op het Paco. Wat een hipster.
Dat amica Van Amerongen niet te vertrouwen is met een wekker.
Dat stapelbedden niet door de deur van kamer 13 passen.
Dat Gerry ons de BOM vindt!
Dat je bij Delfterikken moet zijn voor frikadellen.
Dat lauw bier niet alleen in Engeland wordt gedronken.
Dat in het kader van het schrikkeljaar Utrechtse amicae zelf wel achter de heren aangaan; al dan niet succesvol.
Dat cooperation: YES! Superstate: NO!
Dat er elk jaar weer mooi weer is tijdens Paco.
Dat mede door Plancius #Paco2012 een succes was!
“This is the way the world ends Not with a bang but a whimper.”
T.S. Elliot
Gek toch dat het zo snel is gegaan uiteindelijk. Ergens wacht ik nog steeds op het moment dat Anita lachend binnen komt lopen en zegt dat het allemaal een grap is en dat we nog lang en gelukkig aan de Wibaut mogen wonen.
De Wibautkolonie in het Oosten van Amsterdam heeft er toch nog zo’n 8 jaar mogen zijn. Relaxed woonden we met z’n allen aan de culturele hotspot van Europa. Een fijn oud-en-nieuwfeest afgelopen jaarwisseling leek een goede start te zijn van een nieuw jaar aan de Wibaut. Niks was minder waar...
Weet u nog, al de taferelen die zich afspeelden aan de Wibaut? Bbq’en in het parkje aan de overkant van de straat. Wibaut-appel waarbij de bewoners uit het raam hingen of op het balkon stonden om toe te kijken. Een wietkwekerij in het huis onder je. Even koffie drinken bij elkaar. Kapsalon en lolly’s van Toetje. Lastbezoeken op enge zoldertjes waar zwervers slapen. Brunch met cultuurweekend. Elke zoveel tijd weer nieuwe bewoners. Woensdagavond psalmen-zingende CSFR’ers in het huis onder je. En elke maand wel weer opgeluchte facebookberichtjes als er weer uitstel van executie was.
Afgelopen zaterdag vond het laatste feestje aan de Wibaut plaats. Afscheid/sloopfeest, er is niet veel gesloopt, iets met borg en emotionele waarde. Een grote groep Plancianen kwam nog een keer dansen in het huis van amica Zwart. De beats die amice Both door het huis liet rollen lieten niemand onberoerd en al gauw stond er een grote groep op de dansvloer. In de kamer ernaast werd gechilld met oa. een paar locals die langs kwamen. Het feestje duurde tot de vroege ochtend. Toen werden de laatste spullen aan de straat gezet, de deur dichtgetrokken en ieder ging zijns weegs.
Ach, weet u, Plancius verkast weer naar andere plekken om daar zijn licht te laten schijnen.
Wie weet zijn we over 10 jaar weer terug in de nieuwe huizen aan de Wibaut. Wie weet wordt amice van Garderen inderdaad heel rijk met zijn bedrijfje en koopt hij de Wibautstraat op om daar Petrus Plancius bv te starten. Wie weet wordt er over 100 jaar door archeologen na uitgebreid bodemonderzoek aan de voormalige Wibautstraat een Planciusdas gevonden die in het AHM terecht komt. Het komt wel goed!
