 |
|
| Naam: |
Joost Joosse |
| Leeftijd: |
26 jaar |
| Studie: |
PABO aan de Hogeschool Van Amsterdam |
| Lid: |
vanaf 2007 |
|
Een doodnormale dinsdagochtend in Amsterdam: zuchtend staar ik uit mijn raampje richting de Amstel. Twee hardlopers hollen voorbij tegen de wind in. Een vrachtboot vaart langs en de meeuwen hangen gulzig boven de golfjes om te kijken wat er te bikken valt. De beesten leven hier, en nu. Ze doen hun uiterste best om sterker, beter te worden.
Gisteren ben ik vroeg naar bed gegaan, 23:00 ofzo. Vanochtend ben ik weer lekker vroeg opgestaan, rond 8:00, om er eens een nuttig dagje van te maken. Het is nu 12:30 en ik heb nog steeds niets uitgevroten.
Het is koud buiten, het regent. De damp van mijn levenslucht laat voor een moment een grijze waas achter op het raam. Achter mij schuift een envelop onder mijn deur door. Het Centraal Justitieel Incasso Bureau stuurt mij een eerste aanmaning wegens het te laat betalen van een eerder verkregen boete voor de volgende overtreding:
“Als bestuurder van een fiets bij nacht/dag indien het zicht slecht is geen voor- en of achterlicht voeren.
Plaatsaanduiding: Ferdinand Bolstraat.
Pleegdatum: 01 nov 2007
Tijdstip: 05:23”
Die nacht van 1 november kan ik me nog goed herinneren. Op de soos was het, zoals altijd, supergezellig. Voldaan en met een glimlach zo groot als de gemiddelde Braziliaanse banaan was ik die nacht, zonder verlichting, door het centrum, naar huis gefietst. Mevrouw de politieagent keek minder vrolijk.
Meerdere vloeken passeren het gedeelte van mijn brein dat bepaald of ik iets zeg of niet. De bezorger van deze brief, mijn huisgenoot, heeft er goed aan gedaan om het niet persoonlijk te overhandigen. Hij vertikt het immers ook al zes weken om de afwas te doen. Na nog een diepe zucht bedenk ik dat mijn leven er heel anders uit had kunnen zien. De winterdip legt weer eens beslag op mijn doen en laten. Het studentenleven met Plancius is…
… zwaar geweldig! Je zal een heleboel jonge mensen leren kennen die je, letterlijk, vriendje of vriendinnetje mag noemen. Al deze mensen bieden je de mogelijkheid om je te ontwikkelen op elk denkbaar gebied. Stel, je wilt graag leren spreken voor grote groepen: je krijgt de kans en ze steunen je. Stel, je wilt graag leren activiteiten te organiseren: je krijgt de kans en ze steunen je. Stel, je wilt graag artikelen leren schrijven: je krijgt de kans en je wordt zeker gesteund. Stel, je wilt God en de bijbel beter leren kennen: je krijgt de kans en je vindt steun op je bijbelkring.
Bovendien ken je al mensen in Amsterdam voordat je studie begint. Deze jonge mensen bieden een sociaal vangnet en een fundament om je studententijd te ondersteunen. Wat kan er dan nog fout gaan?!
Alsof het voorgaande nog niet genoeg is: via de GSVA kom je sneller én goedkoper aan je kamer binnen Amsterdam. Natuurlijk leer je Amsterdam binnen no-time beter kennen dan je eigen broekzak.
Aan het puntje van mijn neus voel ik de kou van buiten. Ik kijk weer recht in de grijze waas op het enkel glas. In mijn grijze verleden zie ik een aantal prachtige jaren. Een half jaartje Zwolle en drie jaar pendelen tussen Amsterdam en Wolverhampton (Engeland). Toch waren het jaren zonder vooruitgang. Ach, ik werd een jaartje ouder en wijzer, maar er zat veel meer in. Als een hardloper, hollend tegen de wind heb ik mijn kans verkeken om mezelf te ontwikkelen. Een diepe zucht verhinderd mijn zicht op de wereld wederom. Als ik gelijk na de middelbare school lid was geworden was ik nu vast al een volgroeid gereformeerd academicus… Op mijn netvlies zie ik de meeuwen, knokkend om het beste uit zichzelf te halen.
